Vermoeden dat het ergens ligt te wachten

Vermoeden
dat het ergens ligt,
ergens ligt
te wachten op
het ondergaan
van de zon,
en de nacht die komt.

vermoeden
dat het gaat dansen,
dansen op mijn stem
die zich laat horen
in de nacht
terwijl de maan
opstaat.

Vermoeden
dat het moet waken
opdat er voldoende sterren
zouden vallen,
doden waken
opdat er voldoende stemmen
zouden opstaan.

Vermoeden
dat ik daar ergens bij lig
te wachten
op het ondergaan
van de zon
en de nacht die komt.

Vermoeden
dat ik ga dansen op mijn stem
die zich eindelijk laat horen
in de nacht
terwijl de maan
opstaat.

Vermoeden
dat ik mee waak
opdat er voldoende sterren
in mijn ogen zouden vallen,
dat ik mee doden waak,
opdat er voldoende stemmen
uit mijn borstkas
zouden opstaan.

Vermoeden
de zon, en sterren, en maan
die dwarrelen uit mijn stem,
dag en nacht.

Hilde Droogné

Foto: Hilde Droogné

Heb gekeken naar de wolken

Heb gekeken naar de wolken
en hun onweer gehoord
heb gekeken naar de onweerswolken
en hun grilligheid gesmaakt
heb gekeken naar de grillige wolken
en hun beweeglijkheid betast
heb gekeken naar de bewegelijke wolken
en hun vrijheid verlangt
heb gekeken naar de vrije wolken
en hun zeggen verkend
heb geluisterd
hoe ze werelden bewerken:
oude verdampen
nieuwe tevoorschijn regenen.

Heb gekeken naar de wolken
heb met ze meegeblazen:
bolle wangen zacht en hard,
opdat het oude
verdampt tot nieuwe
schapenwolken
waar blauw
tussendoor
piept.

Hilde Droogné

Foto: Hilde Droogné

Heb gewacht op het stromen van de woorden

Heb gewacht op het stromen
van de woorden uit mijn ziel.
Heb gewacht op het stromen
van de woorden uit mijn laden.
Heb gewacht op de woorden
die stromen uit mijn bloed.
Heb gewacht op de woorden
die stromen uit talloze draadloze netwerken.

Ze liepen langzaam over de rand,
alsof ze eindeloos  over
me heen stroomden,
en ik erin baadde.

Heb gewacht op het wegebben
van de woorden uit mijn ziel.
Heb gewacht op het wegebben
van de woorden uit mijn laden.
Heb gewacht op de woorden
die wegebben uit mijn bloed.
Heb gewacht op de woorden
die wegebben uit talloze draadloze netwerken.

Ze blijven wegebben
in de emmer van mijn hoofd die ze opvangt.
ze blijven er mijn hoofd overstromen
zetten er alles onder water
en fluisteren onzegbare dingen
die ik koester.

Ze komen en gaan,
en ik baad en wacht,
tot de volgende zondvloed
die mij onder water zet.

Hilde Droogné

Foto: Hilde Droogné

Lig je daar

Zelfportretten Hilde Droogné

Lig je daar

Lig je daar,

offer in 

foetushouding,

lig je daar

zonder dak

en alleen?

Zonder dak,

als was je 

reeds graf

en alleen?

Lig je daar

stil verscholen

je honger

weg te dorsten?

Offer 

in foetushouding,

Lig je daar

mummie te worden?
Of lig je daar
te wachten
op overvloed
en samen

En reis je

naar elders?

Waar je ogen 

blijven bestaan?

Hilde Droogné

Water waarin ik speel

Water
waarin
ik speel
waaruit
ik zwaai
waarvan ik drink
waarvan ik drink
waarin ik onderga
kopje onderga
slokken salmonella
drink en vrolijk zwaai
naar de overkant.

Waarin ik zink
waarin ik zak
tot mijn knieën
ronde rivierkeien
raken.
Waarin ik bovenkom,
oneindige lucht
in mijn longen.
Waarin ik zak
en opstijg,
zak en opstijg,
waaruit ik nog steeds
zwaai,
krachteloos
tot ik gezien
wordt,
ondergaand
zoals de zon,
ondergaand
tot ik eindelijk
de oever op
getrokken wordt.
Water waarin
ik nog durf
duikelen,
voor ik misschien
weer kopje onderga
tot ik mezelf red.

Hilde Droogné

Ben geweest waar stemmen zijn

Ben geweest
waar stemmen zijn,
ben geworden
wat stemmen zijn,
ben stemmen
geworden
die mij zijn,
Stemmen die
fluisteren, schreeuwen,
huilen, zingen, lachen,
Ben al die stemmen geweest
Ben al die stemmen geworden.

Ben de stem
in mijn hoofd
achterna gelopen,
toen ze de hoek
om verdween.

Wou haar nog horen
fluisteren,schreeuwen,
huilen, zingen, lachen,
wou haar te midden
van de andere stemmen
onderscheiden.

Ben haar achterna gelopen,
heb tegen haar gefluisterd,
geschreeuwd,
gehuild, gezongen,
gelachen.
Toen pas keek ze
naar me om,
en streelde mijn keel,
en luisterde
en werd daarna samen
met me stil.

Hilde Droogné

Foto's: Hilde Droogné

Gegraven in vroeger

Gegraven
in vroeger
op zoek naar hart,
en beenderen gevonden
met merg.

Ze spraken
ze lachten
ze klepperden
om mij
die naar hen keek,
hoe ze een vreugdedans
slaakten
om het voorbije
in mij.

Hoe ze een knipoog
slaakten
om het toekomstige
in mij,
die de jonge kansen
in het ootje nam,
en op haar knieën
op de aarde
voorover buigt.

Ze tasten
in het rond
in het duister
naar mijn kansen,
graven ze begerig
terug op,
gooien me
ze toe,
waar ik blind
naar grabbel
in de aarde,
onder de stenen,
en merg vind,
en een beetje
hart,
waar ik op
kan teren,
een leven lang,
ziend.

Hilde Droogné

Hilde Droogné, uit fotoarchief ‘mijn familie’